Faridah leidt in Kampala een groep meisjes die samen de sloppenwijken veiliger maken. Zeker ’s nachts kunnen de onverlichte straten levensgevaarlijk zijn voor meisjes. “Op de plek waar mijn vriendin werd vermoord, is er nu verlichting"

Het gezicht van Faridah valt moeilijk te omschrijven. Enerzijds straalt haar blik strijdlust en enthousiasme uit. Anderzijds schuilt er veel verdriet in haar ogen. Faridah is slechts 18 jaar maar heeft duidelijk al een en ander meegemaakt. 

Faridah woont samen met haar familie en haar pasgeboren baby in een sloppenwijk in Kampala. Elke avond, rond 18 uur, begeeft ze zich naar het centrum van de Oegandese hoofdstad om er aan een drukke rotonde chips te verkopen. Ze heeft hierdoor een bescheiden inkomen. Maar de weg tussen haar huis en haar werk, is er een vol gevaren.

Ik moet maar één kilometer stappen, maar ik kom zoveel hindernissen tegen: dronken of gedrogeerde taxichauffeurs die me naroepen en me proberen aan te raken. Als je weigert om op hun avances in te gaan, kunnen ze echt agressief worden en je weken aan een stuk lastigvallen.

Gevaren in de sloppenwijk

De grootste hindernissen bevinden zich echter in het stuk dichter bij huis, in de sloppenwijk, zeker na middernacht, wanneer ze van haar werk terugkomt. “Er is geen verlichting: ik moet vaak alleen langs donkere, verlaten garageparken en door kleine steegjes. Ook zijn er veel verlaten huizen waar bendes zich schuilhouden. Die maken mij elke avond weer ongelooflijk bang.”

Haar angst is terecht. “Een paar weken geleden vonden we nog een lijk van iemand die was overvallen, op een paar meter van mijn huis. Zelf ben ik ook al een paar keer aangevallen. Een jaar geleden, ik was toen vier maanden zwanger, liep ik met een vriendin door het steegje. We werden verrast door een bende drugdealers. Ik kon ontsnappen, maar mijn vriendin werd verkracht en vermoord. Ik krijg haar geschreeuw niet uit mijn hoofd.”

Haar gezicht wordt grauw als ze hierover vertelt, en Faridah lijkt ineens tien jaar ouder. Maar dan verschijnt opeens weer de vechtlust.

Onder begeleiding van Plan International hebben we ons verenigd in een werkgroep. Ik ben intussen voorzitter. Samen overlopen we wat de heikele punten zijn en bekijken we hoe we dit, in samenspraak met de buurt, kunnen oplossen. In het steegje waar mijn vriendin werd belaagd, hangt nu verlichting. Een buurtbewoner heeft daarvoor gezorgd.

Ook wordt er gewerkt aan sanering en worden de houten brugjes over de beken steviger gemaakt. “Als het veel heeft geregend, kunnen we die brugjes niet gebruiken. Dan moeten we een hele omweg maken en dat is nog veel gevaarlijker. Veel meisjes gaan niet naar school of naar hun werk als het regent, omdat ze te bang zijn. Hierdoor worden ze op termijn nog kwetsbaarder.”

Werken aan zelfvertrouwen

Daarom werken Faridah en de andere leden ook aan het zelfvertrouwen van de meisjes. Ze leren van zich af te bijten en zich assertief op te stellen. “We werken preventief: we vermijden plaatsen waar niemand ons kan horen of zien en we verplaatsen ons zo weinig mogelijk alleen. En we durven nu ook naar de politie te stappen. Onlangs heeft een man mij geduwd en geslagen omdat ik had gezegd dat hij me met rust moest laten. Ik heb dit aangegeven bij de politie. Vroeger had ik dit ongestraft voorbij laten gaan.”

Faridah is nog steeds geregeld bang, en het geschreeuw van haar vriendin blijft in haar hoofd rondspoken. Maar ze laat haar leven er niet door bepalen. Met zelfverzekerde blik stapt ze elke avond naar haar werkplaats. Ze straalt zoveel zelfvertrouwen uit dat de mannen haar met rust laten. Ze zegt het met klem:

Ik ben Faridah. En iedereen moet mij respecteren.

Over het project Safer Cities

In vijf wereldsteden (Caïro, Delhi, Hanoi, Lima en Kampala) waar meisjes zich vaak onveilig voelen, brengt Plan International gemeenschappen samen om de buurt te veranderen in plaatsen waar meisjes gerespecteerd worden en veilig naar school of het werk kunnen. Er wordt een platform gecreëerd waar naar de noden van de meisjes wordt geluisterd: veiligheid op openbare plaatsen, hoe reageren wanneer je lastiggevallen wordt … Op lange termijn zorgt dit voor sociaaleconomische veranderingen waar niet alleen de meisjes beter van worden. Gendergelijkheid is het streefdoel.

Lees meer over de acties van Plan International in Oeganda

Vind je dit artikel interessant? Deel het met je vrienden!