Girlene (30) is vandaag de trotse eigenaar van een dansstudio in São Luís, Brazilië. Maar deze getalenteerde jonge vrouw heeft moeten knokken om haar dromen te verwezenlijken.

Girlene (30) is vandaag de trotse eigenaar van een dansstudio in São Luís, Brazilië. Maar deze getalenteerde jonge vrouw heeft moeten knokken om haar dromen te verwezenlijken. Geslagen, verkracht en gedwongen om op straat te overleven als dertienjarig meisje, deelt ze nu haar verhaal om het geweld waar meisjes en vrouwen dagelijks slachtoffer van worden in Brazilië aan te klagen.

Een eindeloze nachtmerrie

"Mijn vader was zeer gewelddadig met mijn moeder, hij sloeg haar dagelijks, maar ik was nog te jong om het te beseffen. Tot hij niet veel later ook uithaalde naar mijn zus en mij. Op een keer brak hij zelfs mijn sleutelbeen. Mama verliet hem uiteindelijk pas toen ik tien jaar oud was.

Maar daarmee was de nachtmerrie nog niet voorbij. Om mama financieel te helpen, werkten mijn zus en ik als huishoudhulp. We verdienden iets minder dan 15 euro per maand.  We gingen niet meer naar school en konden maar één keer per maand naar huis. In de huizen waar we werkten, kregen we weinig te eten en moesten we op de grond slapen. Zes maanden hielden mijn zus en ik dit vol. Tot we uitgeput waren, niet meer konden en uiteindelijk terug naar huis bij mama zijn gaan wonen.

Mama had ondertussen een andere man leren kennen en woonde bij hem in. In het begin ging alles goed. Mijn stiefvader was best aardig voor mijn zus en mij en we mochten terug naar school. Ik ontdekte mijn passie voor dans na een dansles op school.

Maar na een paar dagen veranderde zijn gedrag en begon onze aanwezigheid hem te irriteren. Hij verbood ons ’s avonds het licht aan te steken zodat we ons huiswerk niet meer konden maken. Wanneer we terugkwamen van school kreeg hij woedeaanvallen en gooide hij ons avondeten weg. Hongerig klopten mijn zus en ik dan maar aan bij de buren. Mijn moeder nam het niet één keer voor ons op.

Op een dag na de dansles ging ik me wassen. De douche bevond zich op de binnenplaats van het huis en had geen deur, enkel een douchegordijn. Terwijl ik me inzeepte, rukte mijn stiefvader het gordijn open, legde zijn hand op mijn mond en verkrachtte me. Ik was 13 jaar. Nadat hij klaar was, schopte hij me en liet me bloedend en verkrampt van de pijn achter op de grond.  Daar bleef ik een hele tijd liggen. Ik probeerde te begrijpen wat er net gebeurd was.

Toen ik de volgende dag mijn moeder probeerde te vertellen wat mijn stiefvader had gedaan, wilde ze niet naar me luisteren. Ze geloofde me niet, net zoals mijn stiefvader had voorspeld. Hij kon me zorgeloos lastigvallen, wat hij ook deed. Ik was bang om alleen met hem thuis te zijn.

Na een tijdje boterde het niet meer zo goed tussen hem en mijn moeder. Na een zoveelste hoogoplopende ruzie tussen hen beide wachtte mama mijn zus en mij op na school. Ze vertelde ons dat ze gelukkig was met deze man en dat ze hem niet wou verliezen. We moesten gaan. Mijn zus trok bij haar vriendje in, ik bracht noodgedwongen enkele dagen door op straat.”

Een nieuw begin

"Op straat ontmoette ik twee sociale werksters die zouden uitgroeien tot de meest belangrijke personen in mijn leven. Een van hen ontfermde zich over me en nam me in huis. Na een lange donkere periode was ik weer gelukkig.

Ik kreeg meer vertrouwen in mezelf tijdens de workshops van Plan International Brazilië. Ik leerde voor mezelf opkomen, leerde wat mijn rechten zijn en hoe ik me kon uitdrukken.

Ik verzamelde uiteindelijk de moed bij elkaar om te vertellen wat er in die douche gebeurd is toen ik 13 jaar was.

Dansen gaf me weer hoop. Het is mijn passie en mijn leven en het gaf me ook het zelfvertrouwen terug dat ik was kwijtgeraakt. Ik kon mezelf en mijn demonen even vergeten en boven mijn angsten uitgroeien. Vandaag voel ik geen pijn meer.

Ik ben nu 30 jaar. Na mijn studies opende ik samen met mijn man een dansstudio en begon ik les te geven. Ik heb mijn dromen waargemaakt omdat ik voor mezelf ben opgekomen en werd omringd door mensen die me lieten beseffen dat ik een verschil kon maken. Ik heb geen medelijden met mezelf en ik weiger dat andere mensen medelijden met me hebben. Ook de relatie met mijn moeder is weer beter. Ik heb haar kunnen vergeven.”

Geweld tegen meisjes en vrouwen moet stoppen

"Seksueel geweld is een groot probleem in Brazilië. De overheid treedt niet op en het geweld komt voort uit vele andere problemen. Mijn moeder was evengoed een slachtoffer. Meisjes en vrouwen zouden een betere toekomst kunnen hebben, mocht er meer over geweld, seksueel misbruik en armoede worden gesproken, zoals de tijdens de sessies van Plan.

Ik wou dat ik eerder mijn geheim had verteld. Door mijn verhaal met de wereld te delen, wil ik andere meisjes en vrouwen aanmoedigen om hetzelfde te doen en niet meer stilzwijgend te lijden.”

Onder de vele proteststemmen in Brazilië vandaag klinkt ook de noodkreet van de duizenden meisjes en vrouwen die dagelijks slachtoffer worden van geweld. Enkel en alleen in São Paulo, ten noordwesten van Brazilië, wordt elke 15 seconden een vrouw aangevallen. In het hele land vinden jaarlijks meer dan 500 000 verkrachtingen plaats. Slechts 10% van de gevallen wordt gemeld bij de politie.

Om geweld tegen meisjes en vrouwen uit te roeien, heeft Plan diverse projecten die meisjes in staat stellen zich vrij te uiten en voor hun rechten op te komen. Ze leren ook om zicht te beschermen tegen geweld en deze kennis te delen met hun gemeenschap.

Vind je dit artikel interessant? Deel het met je vrienden!